Facebook hikâyesi aslında nedir
Hikâye, uygulamanın üstündeki daireler sırasına yüklenen bir fotoğraf ya da kısa videodur; tam 24 saat orada kalır ve sonra kaybolur. Bu tek ayrıntı, bir hikâyeyi kaydetmekle ilgili neredeyse her şeyi açıklar. Geri dönülecek kalıcı bir sayfa, taranacak bir arşiv ve süre dolduktan sonra ikinci bir şans yoktur — kopyasını istiyorsanız hikâye hâlâ yayındayken almalısınız.
Hikâyeler iki biçimde gelir ve ikisi de kaydedilebilir. Video hikâye, genellikle dikey, telefonla çekilmiş ya da yüklenmiş, bir dakikaya kadar süren bir kliptir. Fotoğraf hikâyesi ise tek bir duraan görüntüdür; üzerinde çoğu zaman yazı, çıkartma veya müzik etiketi bulunur. Size dönen şey, Facebook’un sakladığı hâliyle asıl dosyadır; yüklendiği çözünürlükte, ekran kaydı değil ve üzerine hiçbir şey eklenmeden.
Bir hikâyenin bağlantısını bulmak
Telefonda istediğiniz hikâyeyi açın, köşedeki üç noktaya dokunun ve Bağlantıyı kopyalayı seçin. Bilgisayarda hikâyeyi açıp adres çubuğundakini kopyalayın. Bir hikâye bağlantısı şuna benzer: facebook.com/stories/<sayı>/<kod>/. İlk sayı hikâyenin kime ait olduğunu, ikinci kısım ise tek tek kartı belirtir. İki kısım da önemlidir, bu yüzden bağlantının tamamını kopyalayın.
Birden çok kartı olan bir hikâye her kart için farklı bir bağlantı verir. Kopyaladığınız bağlantı o an baktığınız kartı gösterir; üç kart istiyorsanız üç bağlantı kopyalayıp yapıştırın. Daha kısa olan facebook.com/stories/<sayı>/ biçimi de kabul edilir ve o hesabın o anda gösterdiğine çözümlür.
24 saatlik pencere işin tümü
Başarısız hikâye indirmelerinin neredeyse hepsi zamanlama meselesidir. Sıradan bir gönderiden farklı olarak hikâye, süresi dolduğunda herkese açık hiçbir yerde arşivlenmez — bağlantı nazikçe hata vermez, sadece hiçbir şeye çözümlenmez olur. Biri size ertesi sabah bir hikâyeden bahsediyorsa o hikâye çoktan gitmiştir ve hiçbir araç onu geri getiremez. Önbellek yok, yedek yok, kurtarma yok.
Pratik tavsiye basit: saklamak istediğiniz bir hikâye görürseniz sonra değil o anda kaydedin. Yirmi dört saat, sayacın siz gördüğünüzde değil kişi paylaştığında başladığını hatırlayana kadar bol görünür.
Bazı hikâyeler neden açılmaz
Hikâyeler, paylaşan kişinin gizlilik ayarını izler. Sınırlı bir kitleyle paylaşılmış, gizli bir hesap tarafından paylaşılmış ya da özel bir arkadaş listesine kısıtlanmış bir hikâyeye buradan ulaşılamaz — o kişinin dahil etmediği hiç kimse ulaşamayacağı gibi. Bu araç sizden oturum açmanızı istemez ve sizin adınıza hareket edemez; yalnızca bağlantının sunduğunu görür, fazlasını değil.
Diğer yaygın neden kırpılmış bir bağlantıdır. Hikâye adresleri uzundur ve çoğu zaman eşittir işaretiyle biten bir kodla sona erer; bazı mesajlaşma uygulamaları adresi önizlemeye çevirirken burayı keser. Bağlantı olması gerekenden kısa görünüyorsa mesaj balonundan değil, Bağlantıyı kopyaladan yapıştırın.
Kalite ve kaydedilen dosya
Hikâyeler telefonda çekilip uygulamadan yüklenir; bu yüzden dikeydir, genelde 1080×1920 ya da ona yakındır ve nadiren bir dakikayı geçer. Bu da onları küçük yapar: tam uzunlukta bir video hikâye, sıradan bir videonun onlarca megabaytı yerine genelde birkaç megabayttır. Fotoğraf hikâyeleri daha da küçüktür.
Dosyayı yüklendiği kalitede alırsınız ve tavan budur. Bir hikâye bulanık görünüyorsa ya öyle çekilmiştir ya da uygulama yüklerken öyle sıkıştırmıştır — hiçbir indirici hiç var olmamış ayrıntıyı ekleyemez ve hikâye iyileştirdiğini iddia eden her şey piksel kurtarmıyor, uyduruyordur.
Kaydedilen dosya telefonda nereye gider
İndirme bittiğinde dosyanın nerede olduğu tamamen tarayıcınıza bağlıdır. Android’de Chrome her şeyi İndirilenler klasörüne koyar ve bildirim çubuğundan doğrudan açabilirsiniz; oradan galeriye taşımak isterseniz dosya yöneticisinden taşımanız yeterlidir. iPhone’da Safari dosyayı Dosyalar uygulamasındaki İndirilenler klasörüne kaydeder; videoyu Fotoğraflar’da görmek istiyorsanız dosyaya dokunup paylaş simgesinden Videoyu Kaydet’i seçin. Bazı iOS sürümlerinde indirme sessizce başlar ve tek belirti adres çubuğunun yanındaki küçük ok simgesidir — hiçbir şey olmadı sanmadan önce oraya bakın.
Masaüstünde dosya her zamanki indirme klasörüne düşer ve dikey bir videodur; bilgisayarda oynatırken kenarlarda siyah bantlar görmeniz normaldir, bu bir hata değil telefon için çekilmiş bir görüntünün geniş ekranda nasıl göründüğüdür.
Başkasının hikâyesini kaydetmek
Hikâyeler, tasarımı gereği platformdaki en gündelik şeydir. İnsanlar tam da kayboldukları için paylaşır ve biçim kaydetmeyi kolaylaştırsa bile bu beklentiye saygı duymaya değer. Kendi hikâyenizin ya da bir arkadaşınızın saklamanızı istediği bir hikâyenin kopyasını tutmak sıradandır. Başkasının hikâyesini sormadan yeniden paylaşmak değildir ve bu, telif talebine varmadan önce arkadaşlıkları bitiren türden bir şeydir.
Bir hikâyeyi kendi galerinizden daha herkese açık bir şey için saklayacaksanız önce sorun. Sorulup adı anıldığında neredeyse herkes evet der ve bu size tek bir mesaja mal olur.
Bir hikâyeden yalnızca sesi almak
Video hikâyenin, her video gibi bir ses izi vardır; bu yüzden "MP3’e dönüştür" kalite listesinin yanında belirir ve sitenin geri kalanındaki gibi çalışır. Biri bir şarkı, bir sesli mesaj ya da bir konuşmadan bir parça paylaştığında işe yarar.
Fotoğraf hikâyesinin hiç sesi yoktur, dolayısıyla onun için MP3 seçeneği sunulmaz. Sitenin tamamının uyduğu kural aynı: bir seçenek, ancak arkasında gerçekten bir şey varsa görünür.
Fotoğraf hikâyeleri ve bunun ulaşamadığı fotoğraflar
Bir hikâye klip yerine sabit bir görüntü olabilir ve öyle olanlar da video hikâyeler gibi kaydedilir: Facebook’un sakladığı hâliyle asıl dosya, yüklendiği çözünürlükte, ekran görüntüsü olmadan ve hiçbir şey eklenmeden.
Fotoğraf hikâyesi size ne verir
Yayımlandığı boyutta bir JPEG ya da PNG, uzun kenarı genelde 1080 piksel. Üzerine binen yazı, çıkartma ve müzik etiketi o noktada görüntünün parçasıdır, çünkü hikâye yayımlanırken tek katmana indirgenmiştir — altında onlarsız bir sürüm yoktur, ne burada ne başka yerde.
Sıradan bir fotoğraf gönderisi neden başka bir şeydir
Bu sayfa hikâyelerle ilgilenir. Adresinde /photo?fbid= geçen sıradan bir fotoğraf gönderisi başka bir şeydir: kendine ait bir sayfası vardır ve o sayfada görüntünün herhangi bir akışta görünenden daha büyük, uzun kenarı 2048 piksele kadar çıkan bir kopyası bulunur. Bu tür bağlantıları Facebook fotoğraf indiricisine yapıştırın; o, fotoğrafın kendi sayfasını açıp dosyayı tam boyutuyla getirir.
Bütün albümler, profil fotoğrafları ve kapaklar
Bunların hiçbiri burada tek seferde indirilmez. Kendi fotoğraf sayfasında açılan bir görüntü, o bağlantıdan fotoğraf indiriciyle tek tek kaydedilebilir; yani bir albüm tek hamlede değil, fotoğraf fotoğraf iner. Herkese açık olmayan her şey — gizli bir albüm, kapalı bir grup, gizli bir profil — onu görmeye yetkili bir hesap, yani Facebook parolanızı gerektirir; bu da hiçbir indiricinin sormaması gereken tek şeydir.